Erbse parese

Wat is een Erbse parese?

Bij een Erbse parese, ook wel een obstetrische plexus brachialis laesie (OPBL) genoemd, zijn de zenuwen die vanuit de nek naar de arm lopen bij de geboorte beschadigd.

Meestal komt dat door een moeizame bevalling waarbij de schouder van het kind beklemd heeft gezeten. Door de beschadiging is de arm na de geboorte slapper en beweegt hij minder.

Hoe herken je het?

• je baby beweegt één arm duidelijk minder dan de andere
• de arm hangt slap langs het lichaam, vaak met de handpalm naar achteren
• de moro-reflex is aan één kant afwezig of zwakker
• je kind gebruikt bij het grijpen consequent maar één hand

Hoe groot is de kans op herstel?

De mate van herstel hangt af van de ernst van de beschadiging, en die is aan de buitenkant niet zichtbaar.

Is de zenuw alleen gerekt of gekneusd, dan is de kans groot dat de arm na verloop van tijd volledig herstelt. Een gedeeltelijk gescheurde zenuw kan redelijk herstellen, maar soms ook niet. Is de zenuw volledig afgescheurd, dan is herstel niet mogelijk en blijft het armpje slap.

Fysiotherapie bij een Erbse parese

De fysiotherapie start zo snel mogelijk nadat de diagnose gesteld is, of nadat er geopereerd is. We richten ons op het opsporen van de zwakke spieren en die met oefentherapie sterker maken.

Daarnaast werken we aan het voorkomen en verminderen van verkortingen in spieren en gewrichten, en moedigen we het bewegen en gebruiken van de arm actief aan. Een kind dat een arm niet gebruikt, leert hem ook niet gebruiken.

De rol van ouders

Voor ouders is een belangrijke rol weggelegd in het bevorderen van het herstel. Wat er in de behandelkamer gebeurt is maar een fractie van de dag; het gaat om wat er thuis gebeurt.

De fysiotherapeut geeft daarom uitgebreid instructies en adviezen, en oefent die met je totdat je ze met vertrouwen kunt uitvoeren.

Hoe lang loopt de begeleiding door?

Therapie kan thuis, in het ziekenhuis, op school of in de praktijk plaatsvinden. Afhankelijk van de ernst van het letsel veranderen de behoeften van het kind naarmate het ouder wordt.

De inhoud van de therapie stemmen we daarom steeds opnieuw af op de hulpvragen van het kind en de ouders. Wat een baby nodig heeft is iets anders dan wat een schoolkind nodig heeft.