Tenniselleboog

Wat is een tenniselleboog?

De precieze oorzaak van een tenniselleboog (epicondylitis lateralis) is onbekend. De gangbare verklaring is dat overbelasting van de spieren die hand en pols strekken leidt tot schade in hun gezamenlijke pees. Die pees hecht aan op de buitenkant van het ellebooggewricht.

Bij het herstel van die beschadigingen wordt littekenweefsel gevormd, dat bij nieuwe overbelasting opnieuw beschadigd kan raken. Zo kan de klacht blijven terugkomen.

Ondanks de naam heeft de meerderheid van de mensen met een tenniselleboog nooit een racket vastgehouden. De klacht komt veel vaker voort uit werk of huishoudelijke taken dan uit sport.

Klachten bij een tenniselleboog

Een tenniselleboog wordt gekenmerkt door pijn aan de buitenzijde van de elleboog. Die pijn kan uitstralen naar de onderarm, hand en pols. Het aanspannen of op rek brengen van de spieren die hand en pols strekken geeft een toename van de klachten.

In de praktijk merken mensen het vaak het eerst bij alledaagse dingen: een pak melk oppakken, een deur opendraaien, een hand geven, of iets uit de kast pakken met gestrekte arm.

Oorzaak en risicofactoren

Overbelasting is de hoofdreden dat klachten ontstaan. Dat kan een eenmalige overbelasting zijn, maar meestal gaat het om een herhaalde beweging over langere tijd.

Factoren die het ontstaan bevorderen of het herstel belemmeren zijn roken, overgewicht en zware fysieke belasting van de elleboog: meer dan 20 kilo gedurende meerdere uren per dag, bijvoorbeeld in het werk.

Hoe lang duurt een tenniselleboog?

Langer dan de meeste mensen hopen. Een tenniselleboog is een peesklacht, en pezen herstellen langzaam omdat ze slecht doorbloed zijn. Reken op maanden in plaats van weken.

Dat is vervelend nieuws, maar het helpt om het te weten. Wie verwacht dat het na twee weken over is, raakt ontmoedigd en stopt vaak net te vroeg met oefenen. Wie weet dat het een kwestie van volhouden is, houdt het wél vol, en dat is precies wat werkt.

Behandeling bij een tenniselleboog

Afhankelijk van de aard en duur van de klachten zetten we verschillende behandelvormen in. Denk aan lokale behandelingen als diepe dwarse fricties, ultrageluid, shockwave of manuele therapie. Daarnaast zijn er medicatie en injecties, en oefentherapie.

De kern van de behandeling is oefentherapie waarbij de pees geleidelijk zwaarder belast wordt. Dat is wat de pees weer sterker maakt. De overige behandelvormen zetten we vooral in om de pijn zo ver te dempen dat oefenen mogelijk wordt.

In ernstige gevallen wordt soms gekozen voor gips of een operatie. Het resultaat daarvan is echter zeer beperkt.

Helpt een tenniselleboogbandje?

Een bandje of brace kan de pijn tijdelijk verminderen door de trekkracht op de pees te verdelen. Handig als je iets moet doen waar je anders niet doorheen komt.

Het geneest de klacht niet. Zie het als een hulpmiddel om te kunnen blijven bewegen, niet als behandeling. Draag het gericht, niet de hele dag.

Wat kun je zelf doen?

• Zoek uit welke beweging de klacht uitlokt en pas die aan: niet vermijden, wel doseren.
• Til met de handpalm naar boven in plaats van naar beneden. Dat scheelt aanzienlijk.
• Blijf oefenen, ook als het wat gevoelig is. Pijn tijdens oefenen mag, mits die snel weer zakt.
• Kijk kritisch naar je werkplek: muis, toetsenbord, gereedschap.
• Heb geduld. Stoppen omdat het niet werkt is de meest voorkomende reden dat het niet werkt.